Αριστοτέλης Πολιτικά

«…Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ’ ενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, και αφ’ εταίρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές.

Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά….» 

Μεγάλωσα πια

Μεγάλωσα πια. Δε χάνω χρόνο δίνοντας εκατοντάδες δεύτερες ευκαιρίες σε ανθρώπους. Ξέρω πλέον καλά πως όποιος αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία, σπάνια θα τη χρειαστεί.

Μεγάλωσα και δεν έχω υπομονή να μαντεύω όσα δε μου λες. Βαρέθηκα να μαντεύω. Θέλω να τα ακούσω και θέλω να τα δω.

Μεγάλωσα και θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους αληθινούς. Ανθρώπους που λένε αυτό που σκέφτονται και που σκέφτονται στ’ αλήθεια αυτό που λένε. Θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους καθαρούς και διάφανους.

Η μοναξιά δε με φοβίζει, όπως με φόβιζε παλιότερα. Περνάω καλά με τον εαυτό μου και έχω πλέον συνειδητοποιήσει πως είμαι καλύτερα μόνη μου παρά με κακή παρέα.

Τους ανθρώπους πλέον δεν τους ξεχωρίζω από τα λόγια και τις υποσχέσεις- τους ξεχωρίζω από τα μάτια. Και εμπιστεύομαι επιτέλους την κρίση μου. Γιατί η πρώτη μου εντύπωση είναι συνήθως η σωστή. Πάντα ήταν. Τα μάτια δε λένε ψέματα. Αυτά εμπιστεύομαι.

Δε μου παίρνει πια ένα χρόνο ολόκληρο για να καταλάβω τι είναι και τι δεν είναι ένας άνθρωπος. Έμαθα να βλέπω, βλέπεις- όχι απλώς να κοιτάζω. Έμαθα να παρατηρώ και να μη χαραμίζω τον καιρό μου. Μου δόθηκε το δώρο του χρόνου.
Μεγάλωσα και ξέρω πλέον καλά πως ο άνθρωπος που κουτσομπολεύει τους πάντες σε εμένα, πίσω από την πλάτη μου θα κουτσομπολεύει και εμένα. Ο άνθρωπος που ζηλεύει και θέλει το κακό του άλλου -ακόμα και αν μου δείχνει πως είναι φίλος μου- θα ζηλεύει και θα θέλει και το κακό το δικό μου. Καταλαβαίνω πολύ περισσότερα πράγματα για έναν άνθρωπο από τον τρόπο που μιλάει εκείνος για τους άλλους παρά από τον τρόπο που μιλάνε οι άλλοι για εκείνον. Δεν ακούω τι λένε οι άλλοι.

Ξέρω πλέον καλά πως ο άνθρωπος που πρόδωσε και συνεχίζει να προδίδει, θα προδώσει κάποια στιγμή και εμένα. Και αυτούς τους ανθρώπους τους έκανα πέρα. Και νιώθω πιο καθαρή και πιο ελαφριά από ποτέ.

Μεγάλωσα και θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους που δε συμβιβάζονται με το άσχημο και το άδικο, που ονειρεύονται έναν κόσμο καλύτερο. Θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους όμορφους. Από μέσα. Ανθρώπους που σκέφτονται και που μπορούμε να μιλήσουμε. Και ανθρώπους που μιλάμε χωρίς πολλά πολλά λόγια. Ανθρώπους που μπορώ να κάθομαι δίπλα τους σιωπηλή και να μην νιώθουμε την ανάγκη να γεμίσουμε τη σιωπή. Αλλά, όταν τη γεμίζουμε, μιλάμε στ’ αλήθεια.

Μεγάλωσα πια για τα «έλα μωρέ, δεν πειράζει». Πειράζει και παραπειράζει. Το είπαμε τόσες φορές αυτό το «δεν πειράζει» που πείραξε όλο μας το είναι. Και συνηθίσαμε να δεχόμαστε πράγματα που μας τρώνε από μέσα. Αλλά η ζωή είναι μικρή για να τη ζεις με καταστάσεις που πειράζουν και να παραμένεις σιωπηλός. Μεγάλωσα και σέβομαι πλέον πολύ τον εαυτό μου για να παραμένω σιωπηλή.

Δεν αντέχω πια τις ανούσιες σχέσεις, τις περιττές συζητήσεις και τις επιβεβλημένες επικοινωνίες. Δεν αντέχω να ακούω κούφια «σ’ αγαπώ», να βλέπω ψεύτικα χαμόγελα και να πιστεύω τα «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» που τα παρασέρνει ο χρόνος και τα παίρνει ο διάολος. Δεν αντέχω κούφιους ανθρώπους, νεκρούς από μέσα και βρώμικους που προσπαθούν με βρωμίσουν και εμένα. Δε βλέπω πια ανθρώπους που δε θέλω να δω, δε δουλεύω για ανθρώπους που δε σέβομαι και δεν πιστεύω στο κρυμμένο καλό των ανθρώπων που μου δείχνουν πάντα την κακή τους πλευρά. Θέλω μόνο τα ουσιαστικά. Και, κάπως έτσι, είμαι επιτέλους ελεύθερη.

Μεγάλωσα και έμαθα να αγαπώ σαν να υπάρχει αύριο. Γιατί το «σαν να μην υπάρχει αύριο» είναι το μόνο εύκολο.

Στον έρωτα, ο Άλλος δεν είναι ούτε το απωθημένο μου ούτε το δεδομένο μου. Βρίσκω τη μέση λύση. Και σέβομαι την παρουσία και τη σταθερότητα. Αυτό που πολύς κόσμος βαριέται είναι αυτό που εμένα με ιντριγκάρει. Αν με κάνεις να νιώσω ασφάλεια, θα σου δώσω την περιπέτεια που χρειάζεσαι.

Έμαθα να αγαπώ τα αμοιβαία. Και να αγαπώ ανθρώπους που με αγαπούν. Και να σέβομαι ανθρώπους που με σέβονται. Ψάχνω όσους με ψάχνουν.

Μεγάλωσα και δε χρησιμοποιώ ποτέ υποκατάστατα. Σοκολάτας, ζάχαρης, ανθρώπων, σχέσεων.

Μεγάλωσα και λέω «Όλα ή τίποτα». Το «τίποτα» τίποτα δεν μπορεί να μου κάνει. Το «λίγο», όμως, με σκοτώνει.

Δεν έχω ανάγκη να με συμπαθούν όλοι ούτε να με θεωρούν όλοι όμορφη. Δεν έχω ανάγκη να κάνω πράγματα που δε θέλω για να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο με τη συμπεριφορά μου. Δεν έχω ανάγκη να είμαι σε όλους συμπαθής. Δε θέλω να είμαι σε όλους συμπαθής. Με νοιάζει να μπορώ να σέβομαι εγώ τον εαυτό μου. Με νοιάζουν οι άνθρωποι που τους νοιάζω και εγώ. Αυτούς νοιάζομαι. Σε αυτούς θα δώσω τα πάντα.

Δεν στεναχωριέμαι πια στα γενέθλια, γιατί μεγάλωσα ακόμα ένα χρόνο και δεν πρόλαβα να κάνω όσα θα ήθελα. Στα γενέθλια χαίρομαι γιατί είναι ευλογία το να μεγαλώνεις. Συγκεκριμένα, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί.

Μεγάλωσα και συνειδητοποίησα πως το δύσκολο δεν είναι να ξεχάσω το παρελθόν αλλά αυτό που είχα φανταστεί ως μέλλον. Και αυτό ακριβώς προσπαθώ να ξεχάσω. Και να φτιάξω ένα καινούριο. Ένα μέλλον που να μου ταιριάζει με όνειρα ολόδικά μου και όχι δανεικά, με όνειρα σημερινά και όχι ενός παλιού μου εαυτού. Μεγάλωσα και άλλαξα. Και άλλαξαν και τα όνειρά μου. Και σταμάτησα να μαζεύω παλιά μου όνειρα σαν ρακοσυλλέκτης. Έχω μόνο τα καινούρια μου όνειρα και τα αγαπώ και τα προσέχω και τα φροντίζω κάθε μέρα.

Συνειδητοποίησα πως πολλές φορές δεν μπορώ να αλλάξω τις καταστάσεις, όσο κι αν προσπαθώ. Τότε είναι που μπορώ να αλλάξω τον εαυτό μου. Και να γίνω μια καλύτερη εκδοχή του. Και αυτό ακριβώς προσπαθώ κάθε φορά. Συνειδητοποίησα πως δεν μπορώ να κάνω πάντα αυτό που θέλω. Έχω, όμως, επιλογή. Και έτσι, δεν κάνω ποτέ αυτό που δε θέλω.

Μεγάλωσα και είμαι επιτέλους ελεύθερη.

Λουκία Μητσάκου
Αρθρογράφος, φωτογράφος, γλωσσολόγος, μεταφράστρια

Πηγή: loukini.gr

Τα πάντα ξεκινούν από το μυαλό

«Η φαντασία είναι πιο σημαντική από την γνώση. Η γνώση είναι περιορισμένη. Η φαντασία περικλείει τον κόσμο»

 – Albert Einstein 

Αν αισθάνεστε ότι έχετε κολλήσει στην ζωή η δεν είστε ευτυχισμένοι με τις καταστάσεις στις οποίες βάζετε τον εαυτό σας, ρίξτε μια δεύτερη ματιά στις σκέψεις σας. Επιτρέπετε στην φαντασία σας να σας οδηγήσει στα πράγματα που θέλετε; Η φαντασία σας είναι το πρώτο μέρος όπου πραγματοποιείτε τις πιο βαθιές επιθυμίες σας. Αν μπορείτε να φανταστείτε αυτό που θέλετε, μπορείτε να το έχετε. Με τα λόγια του Wayne Dyer:

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε κάποια από τα παραστρατήματα της Φαντασίας που θα σας εμποδίσουν να πραγματοποιήσετε τις μοναδικές επιθυμίες σας. Θυμηθείτε ότι η φαντασία σας είναι δική σας και μόνον δική σας. Έχετε την έμφυτη ικανότητα να την χρησιμοποιήσετε με όποιον τρόπο επιλέξετε. Κανείς άλλος δεν είναι υπεύθυνος για την φαντασία σας. Οτιδήποτε τοποθετηθεί στην φαντασία σας και μείνει εκεί γίνεται κυριολεκτικά η πραγματικότητα σας.

Ο Νίκος Καζαντζάκης τονίζει την ιδέα αυτή βάζοντας τα παρακάτω λόγια στον φαντασιόπληκτο πρωταγωνιστή του Ζορμπά, ο οποίος πάντα έζησε την ζωή του στο έπακρο: «Πιστεύοντας με πάθος σε κάτι που δεν υπάρχει ακόμα, το δημιουργούμε. Ανύπαρκτο είναι οτιδήποτε δεν έχουμε επιθυμήσει ποτέ αρκετά». Αυτή είναι η δύναμη της φαντασίας σας όταν αυτό που επιθυμείτε φαντασιώνεται επαρκώς ώστε να το κάνει την πραγματικότητα σας. Μην υποβαθμίζετε το υπέροχο αυτό χάρισμα χρησιμοποιώντας τον με τρόπο που αντιτίθεται στην Εγώ ειμή ο Θεός αρχική φύση του.

Ίσως η πιο συνηθισμένη λάθος χρήση της φαντασίας είναι το να τονίζετε αυτό που δεν θέλετε για σας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατηγορία της λάθος χρήσης της φαντασίας. Αρχίστε να προσέχετε τις συζητήσεις γενικά, και θα μείνετε έκπληκτοι από το πόσο συχνό είναι. Θα το βρείτε να εκφράζεται μέσα σε φράσεις όπως, δεν αξίζω τον πλούτο, είμαι πάντα τόσο άτυχος, τα πράγματα δεν πάνε ποτέ καλά σε μένα, και είμαι άρρωστος και δεν μπορώ να γιατρευτώ, είναι το είδος των ιδεών που μπορεί να υπάρχουν από την παιδική ηλικία. Οι εξαιρετικά λειτουργικοί αυτό-πραγματωμένοι άνθρωποι απλά ποτέ δεν φαντάζονται τι είναι αυτό που δεν επιθυμούν να έχουν ως πραγματικότητα τους.

Αρχίστε να παρατηρείτε και να είστε προσεκτικοί στο να κρατάτε την φαντασία σας μακριά από σκέψεις που δεν επιθυμείτε να πραγματοποιηθούν. Αντίθετα, αρχίστε να εξασκείστε στο να γεμίζετε την δημιουργική σκέψη μέχρι επάνω με ιδέες και επιθυμίες που θέλετε πολύ να πραγματοποιηθούν. Τιμείστε τις φαντασιώσεις σας άσχετα με το αν οι άλλοι τις θεωρούν τρελές ή αδύνατες. Θυμηθείτε τον κόσμο του Καζαντζάκη και πιστέψετε με πάθος σε αυτό που είναι στην φαντασία σας και το οποίο δεν υπάρχει ακόμα στον πραγματικό κόσμο.

Dr Wayne Dyer

Μην υποτιμάτε τον εαυτό σας. Αξίζετε οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε. Αυτή είναι η στιγμή να ξεφορτωθείτε τις αρνητικές σκέψεις. Φανταστείτε μόνον και δημιουργείστε μια πραγματικότητα από θετικές εμπειρίες. Τα πάντα ξεκινούν από το μυαλό.

Kate Minogianni‎»Ξυπνώντας τον Ονειρευτή. Αλλάζοντας το Όνειρο»

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Διαφθορά θεσμῶν καί διαφθορά συνειδήσεων

Εἶναι γεγονός ὅτι θεσμοί καί ἀξίες σέ πολιτικό, ἐπαγγλεματικό,διαπροσωπικό καί πολιτιστικό πλαίσιο βρίσκονται σέ κρίση, χαρακτηριζόμενοι ἀπό συμπτώματα διαφθορᾶς. Ἐκτιμᾶται μάλιστα ὅτι ἡ διαφθορά ἀποτελεῖ «ἕνα πρόβλημα οἰκονομικῆς ἀποτελεσματικότητας καί ὄχι ἕνα ἠθικό ζήτημα» (Βλ. ἐφημ. Καθημερινή, 19. 4. 2007). Στήν σημερινή ἀναφορά θά δειχθεῖ κυρίως ὅτι ἡ διαφθορά τῶν συνειδήσεων, ἀτομικῶν ἀλλά καί συλλογικῶν, ἔχει ἐπιφέρει τήν διαφθορά τῶν θεσμῶν, ἀφοῦ ἔχει ἐν γένει διαστρέψει τό ἀξιολογικό πλαίσιο βάσει τοῦ ὁποίου ἔχει συγκροτηθεῖ ἡ κοινωνία. 

Δέν ἀμφισβητεῖται ἀπό κανένα ὅτι οἱ θεσμοί καθ’ ἑαυτούς δέν εἶναι διεφθαρμένοι, διότι στήν ἀντίθετη περίπτωση δέν θά εἶχαν προταθεῖ ἀπό τόν νομοθέτη καί δέν θά εἶχαν γίνει δεκτοί ἀπό τήν συλλογική συνείδηση, ἐφ’ ὅσον μάλιστα ἔχει κριθεῖ ὅτι λειτουργοῦν πρός ὄφελος τῆς πολιτικῆς κοινωνίας. 

Ὡστόσο, ἐάν οἱ θεσμοί δέν παρουσιάζουν τήν προσδοκώμενη «λειτουργικότητα» καί «ἀποτελεσματικότητα», λογικά αὐτό ὀφείλεται σ’ αὐτούς πού τούς ὑπηρετοῦν. Λ. χ. ἐάν τό σημερινό σχολεῖο πάσχει σέ ὅλους σχεδόν τούς τομεῖς (ἐκπαιδευτικό, διοικητικό, οἰκονομικό κ. ἄ.), ἡ αἰτία θά πρέπει νά ἀποδοθεῖ στήν συνείδηση καί στήν ἠθική συμπεριφορά αὐτῶν πού διαχειρίζονται τά πράγματα στόν οἰκεῖο τομέα. Ὑπό αὐτό τό πρῖσμα, τό πρόβλημα ἔχει ρίζες πνευματικές καί ἠθικές, καί ἄρα ἡ οἰκονομική καί ἡ stricto sensu πολιτική προσέγγισή του ἔχουν ἕνα δευτερογενή χαρακτήρα. Ἄλλωστε ἡ διαφθορά δέν συσχετίζεται πάντοτε μέ ἄμεσες οἰκονομικές διαδικασίες. Παραδείγματα, ὅπως ἡ ἀλλοίωση ἀποτελεσμάτων σέ ἐξετάσεις τῶν δημοσίων ὀργανισμῶν, οἱ προσλήψεις σέ ὑπηρεσίες χωρίς (ἀντικειμενικά) κριτήρια, οἱ ἐκλογές ἀνθρώπων χωρίς ἐπιστημονικά ἐχέγγυα στίς πανεπιστημιακές κρίσεις, εἶναι σαφῶς συνέπειες μιᾶς διεφθαρμένης ἀντιλήψεως, ἀτομικῆς καί συλλογικῆς. 

Ἐξ ἄλλου, ἐάν ἡ διαφθορά χαρακτηρίζει ἕνα μέρος τοῦ ὅλου καί ὄχι τό ὅλον, οἱ ἴδιοι οἱ θεσμοί ἴσως διαθέτουν ἐσωτερικῶς καί τούς τρόπους νά ἐλέγξουν τήν διεφθαρμένη ἀντίληψη. Ἐάν, ὅμως, γίνει δεκτό ὅτι ἡ διαφθορά χαρακτηρίζει πλέον τήν συλλογική καί ὄχι μόνον τήν ἀτομική συνείδηση, αὐτό δείχνει τουλάχιστον ὅτι πάσχει κατ’ ἀρχήν ἠθικῶς (ὄχι κατ’ ἀνάγκην οἰκονομικῶς) ὁλόκληρη ἡ συγκροτηθεῖσα κοινωνία. Διότι φαίνεται νά ἔχει ἀλλάξει σήμερα τό συλλογικό ἀξιολογικό πλαίσιο βάσει τοῦ ὁποίου συμπεριφέρονταν παλαιότερα οἱ πολίτες. Βεβαίως αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ ἀξίες, ἄν καί ἀντέχουν στόν χρόνο, δέν υἱοθετοῦνται σήμερα, στόν βαθμό πού ἔχουν «ἀντικατασταθεῖ» ἀπό τήν διεφθαρμένη ἀντίληψη καί συμπεριφορά. 

Ὕστερα ἀπό τήν σκιαγραφεῖσα κατάσταση, τίθεται τό ἐρώτημα ἄν αὐτή εἶναι θεραπεύσιμη. Κατά τήν ἀναφερθεῖσα ἄποψη, ἡ διαφθορά «ἀντιμετωπίζεται μέ ὅρους management καί πολιτικῆς καί ὄχι μέ ὅρους ἠθικῆς». Ἐπειδή, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι οἰκονομικό γεγονός ἀλλά πνευματικό, τό ζήτημα εἶναι ἡ παρουσία τῆς συνειδήσεως καί τοῦ ἠθικοῦ χρέους. Ἄλλωστε ἡ οἰκονομική παράμετρος εἶναι στοιχεῖο πού κρίνει καί διαχειρίζεται ἡ ἀτομική, κυρίως, συνείδηση. Ἔτσι ἡ διεφθαρμένη συνείδηση θά ὁρίσει ἀναπόφευκτα καί διεφθαρμένους ὅρους management πρός ἴδιον ὄφελος. 

Ἐπειδή ὁ λόγος εἶναι πλέον περί τῆς συλλογικῆς διαφθορᾶς, νομίζω ὅτι γιά τήν θεραπεία ἀπαιτεῖται μία μεταμόρφωση τῆς συνειδήσεως τοῦ ὅλου καί ὕστερα τοῦ ἐπί μέρους. Ἀσφαλῶς καί σ’ αὐτήν τήν περίπτωση ἀρκετές ἀτομικές συνειδήσεις θά παραμείνουν στόν κόσμο τῆς διαφθορᾶς. Ἀλλά ἴσως, κατά ἕνα τρόπο παραγωγικό, θά ξαναβρεῖ ἡ πολιτική κοινωνία, τήν ἠθική συμπεριφορά, τήν δικαιοσύνη, τήν ἀξιοκρατία, τήν ἀνιδιοτέλεια κ.ἄ. Ἀντιθέτως πρός τίς οἰκονομιστικές προσεγγίσεις τῶν καιρῶν, θά ἐπιμείνω στό γεγονός ὅτι ἀκόμη καί τό οἰκονομικό εἶναι κατ’ οὐσίαν πνευματικό πρόβλημα, πρόβλημα συνειδήσεως καί ἠθικοῦ χρέους.

Πηγή: Δημήτρης Μπαλτάς, Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ευθύνη

Οδηγός ψυχολογικής "επιβίωσης" από την οικονομική κρίση

Τα οικονομικά μέτρα και η δυσοίωνη προοπτική  της Ελληνικής οικονομίας κλονίζουν  συθέμελα το σύγχρονο life style. Οι χθεσινές σταθερές και βεβαιότητες του ευ ζην διαλύονται σαν αναβράζουσες βιταμίνες C στο νερό, εντείνοντας την αίσθηση εθνικής κατάθλιψης. Το shopping therapy αποτελεί μια μη ρεαλιστική επιλογή για τους περισσότερους και πλέον αναζητείται οδηγός ψυχολογικής επιβίωσης από την οικονομική κρίση.

Η οικονομική κρίση  πλήττει σοβαρά την ψυχική υγεία, 
είχε προειδοποιήσει από το 2008 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Τότε αδιαφορούσαμε διότι είχαμε ακόμη ελπίδες, αλλά τώρα βιώνουμε επώδυνα αυτή την προειδοποίηση. Το κέφι στις παρέες είναι πεσμένο καθώς οι συζητήσεις ξεκινούν από το ερώτημα «Πόσα σας κόβει εσάς από το μισθό σας», συνεχίζουν στο «τι έξοδα σκέφτεστε να κόψετε» και καταλήγουν στο συμπέρασμα «ούτε στον ιδιωτικό τομέα θα τη βγάλουμε καθαρή».

Οι αμερικανικές έρευνες δείχνουν ότι στις εταιρίες που έγιναν περικοπές μισθών ή απολύσεις διπλασιάστηκαν τα συμπτώματα καταθλίψεων. Είναι μάλιστα εντυπωσιακό ότι σε ορισμένες περιπτώσεις καταγράφηκαν πιο έντονα συμπτώματα σε αυτούς που ζούσαν υπό την απειλή της απόλυσης, παρά σε όσους πραγματικά απολύθηκαν.

«Με όλη αυτή την κατάσταση των μέτρων που έχουν ανακοινωθεί υποκινούνται διάφορα συναισθήματα και συμπεριφορές στους ανθρώπους», υποστηρίζει η Χρυσούλα Σταύρου Ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια.

«Στην αρχή υπάρχει η ελπίδα στον άνθρωπο ότι τα μέτρα δεν θα εφαρμοσθούν, ή ότι δεν θα τον επηρεάσουν ή πως τελικά κάτι θα αλλάξει. Μετά περνάμε στην συνειδητοποίηση. Εκεί αρχίζει η αντίδραση που μπορεί να έχει οργή, βία, επιθετικότητα ή προσαρμοστικές κινήσεις από κάποιους.

Πολλά ζητήματα τα οποία είτε ήταν σε λανθάνουσα κατάσταση, είτε υπήρχαν ως προδιάθεση, φτάνουν στην επιφάνεια. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με λανθασμένες επιλογές, αποτυχημένες σχέσεις ή γάμους, δηλαδή την πηγή του προβλήματος. Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Εκδηλώνονται  νευρώσεις, καταθλίψεις, κρίσεις πανικού, φοβίες και φυσικά έχουμε σωματοποιήσεις στο πεπτικό, το αναπνευστικό κλπ.

Είναι αναμενόμενο  να συμβαίνει αυτό, σε ένα βαθμό, καθώς ο κόσμος βιώνει έντονα το φόβο και την ανασφάλεια. Είναι φυσικό όταν του τραβάς το χαλί κάτω από τα πόδια του, δεν ξέρει πώς να ισορροπήσει.Είναι σίγουρα σε δύσκολη θέση. Καταρρέει ένα ολόκληρο σύστημα με το οποίο μπορούσες να εκφράσεις συναισθήματα μέσω του καταναλωτισμού. Διότι τα τελευταία χρόνια η κατανάλωση βοηθούσε στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και είχε συνδεθεί με ένα νόημα ζωής».

Και μετά το «Καταναλώνω άρα υπάρχω», τι υπάρχει;

Ο άνθρωπος καλείται να αναθεωρήσει τις αξίες του, το σύστημα που αξιολογεί το περιβάλλον του. Μπορεί να ανακαλύψει κάποια άλλα πράγματα, τα οποία ήταν ξεχασμένα τα τελευταία χρόνια. Πρέπει να βρει νέες πηγές για να αντλεί ευχαρίστηση. Νέους τρόπους που θα διασκεδάζει. Νέους τρόπους που ίσως είναι παραδοσιακοί. Δηλαδή το να συγκεντρωνόμαστε σε σπίτια και να μαγειρεύουμε ή να πίνουμε ένα κρασί , δε νομίζω ότι είναι τόσο καινούργιος τρόπος διασκέδασης. Μας βοηθά πάντως περισσότερο και ουσιαστικότερα από το να πάμε σε ένα μέρος με δυνατή μουσική και να πιούμε.

Υπάρχει όμως σε πολλούς ανθρώπους μια τάση αναχωρητισμού.

Υπάρχει αυτή η  τάση διότι πολλοί άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την κατάθλιψη  τους. Μέχρι τώρα υπήρχε ένας τρόπος διαχείρισης αυτής της κατάστασης μέσω του shopping therapy. Τώρα όμως αυτό δεν μπορεί να συμβεί πλέον και δημιουργεί περισσότερα προβλήματα. Βεβαίως το να κλειστεί κάποιος στο σπίτι του είναι μια από τις τελευταίες επιλογές, διότι δεν βοηθάει καθόλου την κατάσταση.

Χρειάζεται μια νέα προσέγγιση. Πρέπει όμως να τονίσω ότι αυτές οι καταθλιπτικές αντιδράσεις εμφανίζονται έντονα στην αρχή. Σύντομα θα δούμε ότι ο καθένας μας έχει τρόπους που μπορεί να δώσει χαρά στον εαυτό του και τους γύρω του.

Διάβαζα μια έρευνα ότι  στις ΗΠΑ η ύφεση  έφερε αύξηση στους  γάμους και μείωση στα διαζύγια.

Οι άνθρωποι σε τέτοιες συνθήκες χρειάζονται  την αίσθηση ασφάλειας. Η επιστροφή  στις ανθρώπινες σχέσεις είναι λύση. Οι οικονομικοί λόγοι ενθαρρύνουν τη συμβίωση. Είναι επίσης πολύ πιθανό να δούμε αύξηση των γεννήσεων.

Μιλώντας όμως για τα παιδιά, θέλω να επισημάνω ότι οι μικρότερες ηλικίες θα έχουν σημαντικότερα προβλήματα από την κρίση. Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι έχουν κάπου να ανατρέξουν, ωστόσο τα νέα τα παιδιά έχουν μάθει να υπάρχουν μέσα από την κατανάλωση και η σημερινή κατάσταση, τους έρχεται ακόμα πιο δύσκολή. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό αυτό να τα οδηγήσει ακόμα περισσότερο στην απομόνωση του διαδικτύου.Το κομμάτι των νέων θέλει μεγαλύτερη προσοχή και φροντίδα για  να αντιμετωπισθεί.

Θα  μπορούσαμε να πούμε  ότι αυτή η κρίση  είναι δυνατόν  να οδηγήσει σε μια  συνολική αναθεώρηση

Ναι. Αναμφισβήτητα. Μπορεί μάλιστα να είναι και μια πολύ θετική καμπή, διότι το προηγούμενο διάστημα η ευημερία ενθάρρυνε μια ψεύτικη κατάσταση. «Ξεγελιέμαι με την κατανάλωση και δεν έρχομαι αντιμέτωπος με μια εσωτερική πραγματικότητα που μπορεί να με γεμίσει πραγματικά ως άνθρωπο». Θα μπορούσα να πω ότιτώρα είναι δυνατόν κάποιος άνθρωπος να καταφέρει να μπει σε ένα πιο ουσιαστικό στάδιο ζωής που να φέρει πραγματικά μεγάλες αλλαγές, πολιτιστικές και κοινωνικές. Θετικές αλλαγές. Μπορεί να υπάρξει όχι μόνο η ελπίδα αλλά και η πεποίθηση ότι είμαστε σε θέση να βγούμε «καλύτεροι» από την κρίση.

Σε αυτό το σημείο ρίχνω μεγάλη ευθύνη στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Θα μπορούσαν να συμβάλλουν σταματώντας απλώς να ανακυκλώνουν την απαισιοδοξία, αλλά να προβάλουν και τις θετικές επιλογές που υπάρχουν. Διότι δεν υπάρχει μόνο η απαισιόδοξη πλευρά. Υπάρχει και αισιόδοξη και ουσιαστική πλευρά. Θα τολμήσω να πω ότι ίσως τη χρειαζόμασταν κιόλας. Όχι με αυτό τον τρόπο, αλλά κάτι έπρεπε να γίνει.

Τι  θα λέγατε σε κάποιον  που αισθάνεται ότι  ασφυκτιά μέσα σε αυτό το διάχυτο κλίμα  δυσθυμίας;

Η επικοινωνία  είναι σε σημαντικό βαθμό το κλειδί. Ακούστε το συνάνθρωπο σας. Συγκεντρωθείτε με φίλους. Μιλήστε, ανοιχτείτε ο ένας στον άλλο. Βρείτε πράγματα να πείτε με συγγενείς και φίλους. Διάβασε ένα βιβλίο. Επισκεφτείτε μια έκθεση ζωγραφικής. Ανακάλυψε λίγο παραπάνω τη φύση. Αναπνεύστε, περπατήστε περισσότερο. Επενδύστε σε αυτά που πραγματικά σας γεμίζουν και σας ευχαριστούν και δεν χρειάζονται χρήματα. Η ζωή δεν έχει μόνο υλικά πράγματα. Ανακαλύψτε τον εαυτό σας, πλευρές που είχατε ξεχάσει. Δείτε την κρίση ως μια ευκαιρία συνολικής αναθεώρησης.

Δεν λέω ότι είναι εύκολο να ανακαλύπτεις τις αισιόδοξες πλευρές. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι έχουμε μια μεγάλη δύναμη. Την ικανότητα προσαρμογής που μας διέσωσε πάντα στο πέρασμα των αιώνων. Δεν είναι αυτονόητο ότι όλοι οι άνθρωποι είναι σε θέση να ελιχθούν άμεσα και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αυτή τη νέα κατάσταση. Πρέπει όμως να κινητοποιήσουμε αυτούς τους μηχανισμούς προσαρμογής, όσο κι αν ακούγεται θεωρητικό είναι πολύ πρακτικό. Ο καθένας μπορεί να βρει ένα τρόπο να το κάνει, αρκεί να προσπαθήσει κι αν δεν μπορεί μόνος του, υπάρχουν άνθρωποι δίπλα που θέλουν να τον βοηθήσουν. Η αλληλοβοήθεια σε περιόδους όπως η σημερινή είναι πολύτιμη για την κοινωνία μας.

Πηγή: sciencearchives.wordpress.com, Παναγιώτης Κακολύρης

Η πύλη των θαυμάτων. Επίπεδο "Αλφα"

Είναι σκόπιμο πριν αναλύσουμε το επίπεδο «Άλφα» να πούμε δυο λόγια απλά και κατανοητά για τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Τα δύο ημισφαίρια που όλοι γνωρίζουμε αριστερό και δεξιό έχει αποδειχθεί πως σχετίζονται με συγκεκριμένες λειτουργίες και ευθύνονται επίσης για την «κλίση» κάθε ανθρώπου ως προς τις δραστηριότητες του. Το δεξί ημισφαίριο έχει να κάνει με το δημιουργικό τομέα τις τέχνες την συγγραφή, την ποίηση , τη ζωγραφική τη μουσική κλπ. Αυτό το ημισφαίριο είναι που θα μας απασχολήσει στη συνέχεια καθώς εκεί μέσα πλάθουμε τον κόσμο και τις καταστάσεις που βιώνουμε στο φυσικό επίπεδο.

Τώρα ας φανταστούμε το δεξί ημισφαίριο σαν ένα δωμάτιο στο οποίο μπορούμε να δημιουργήσουμε ότι επιθυμούμε. Μια ευχή ένα όνειρο ένα αντικείμενο οτιδήποτε φανταστούμε. Στο ίδιο δωμάτιο δημιουργούμε επίσης και όλους τους φόβους μας όλες τις ανεπιθύμητες καταστάσεις κάθε τι που θέλουμε να αποφύγουμε. Αυτό το δωμάτιο είναι το δημιουργικό μας εργαστήρι. Πλάθει για μας αλλά και χωρίς εμάς. Αρκεί να λάβει το κατάλληλο σήμα, το κατάλληλο αίτημα.

Έξω απ’ αυτό το δωμάτιο στέκεται ένας φρουρός. Το όνομα του είναι αριστερό ημισφαίριο. Όπως μόλις αντιληφθήκατε οτιδήποτε θέλει να φτάσει στο δεξί ημισφαίριο πρέπει πρώτα να περάσει απ’ το αριστερό. Ο φρουρός όμως δεν επιτρέπει να περάσουν όλα τα αιτήματα καθώς ο ρόλος του είναι να μας προστατεύει από άχρηστα μηνύματα, ψευδή κατά την κρίση του ή επικίνδυνα γι εμάς. 

Ο φρουρός αυτός «βλέπει» έξω στην καθημερινή μας ζωή και γνωρίζει τα δεδομένα που ισχύουν, αφουγκράζεται και φιλτράρει πληροφορίες σκέπτεται με την λογική και απορρίπτει εύκολα ότι δεν είναι συμβατό με τις πεποιθήσεις που αποκρυσταλλώθηκαν γύρω μας ως έννοιες «επιστημονικές» και τεκμηριωμένες. Με λίγα λόγια αν σκεφτείτε κάτι που ξεπερνάει τα όρια της καθημερινής λογικής ο φρουρός θα το απορρίψει ως απαράδεκτο και δεν πρόκειται να επιτρέψει την είσοδο στο δημιουργικό εργαστήρι. Ο λόγος είναι προφανής. Αυτά ξέρει αυτά έχει δεχθεί εξ αιτίας της κοινωνικοποίησης που δέχθηκε απ’ την γέννηση του και οφείλει να επιτρέπει μόνο τέτοιου είδους οραματισμού να περνάνε μέσα. Ο φρουρός δεν είναι κακός μπορεί να μας κρατάει δέσμιους μιας άχαρης πραγματικότητας αλλά είναι έτσι προγραμματισμένος.

Ερώτημα γιατί ο φόβος διεισδύει στο δωμάτιο εύκολα; Γιατί αφού κάτι δεν το θέλω αυτό αρχίζει και πλάθεται μέσα στο εργαστήρι;

Απάντηση: Ο φόβος συνήθως συνδέεται με «λογικές» σκέψεις που απορρέουν από δεδομένα που έχουμε αποδεχθεί. Συνεπώς ο φρουρός επιτρέπει την «εικόνα» που είναι ποτισμένη από φόβο να περάσει δίπλα για να πλάσει αυτό που απευχόμαστε απλά και μόνο γιατί έχει μια λογική βάση που την κάνει αποδεκτή.

Εμείς όμως θέλουμε και επιθυμούμε να δημιουργήσουμε ένα θαύμα μια αλλαγή στη ζωή μας πέρα απ’ τα τετριμμένα πέρα από τα «έτσι είναι». Το ερώτημα είναι πως θα στείλουμε αυτή την «εικόνα» στο εργαστήρι αφού ο φρουρός που στέκεται απ’ έξω θα την απορρίψει ως μη λογική άρα ως μη γενόμενη.

Η απάντηση είναι: Θα κοιμίσουμε τον φρουρό και καθώς αυτός κοιμάται η πύλη των θαυμάτων είναι αφύλακτη. Τότε η «εικόνα» μας θα τρυπώσει μέσα και θα αρχίσει να πλάθεται. Τώρα το ερώτημα είναι πως θα κοιμίσουμε τον φρουρό και η απάντηση είναι να τον φέρουμε στο επίπεδο «Άλφα». Για να πετύχουμε κάτι τέτοιο πρέπει να χαμηλώσουμε τα κύματα που δονείται ο εγκέφαλος μας. Να χαλαρώσουμε σε τέτοιο βαθμό όλο μας το σώμα και τον νου ώστε τα δύο ημισφαίρια να βρεθούν στο ίδιο επίπεδο καθώς το δεξί δονείται πιο χαμηλά απ’ το αριστερό. Αυτή η διαδικασία στη σημερινή στρεσαρισμένη ζωή μας, συμβαίνει ελάχιστες στιγμές και επικεντρώνεται κυρίως λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος και ελάχιστα πριν ξυπνήσουμε.

Μπορούμε όμως να το πετύχουμε επι τούτου όποια στιγμή της ημέρας θέλουμε. Αν καθίσουμε σε μια άνετη στάση στην οποία θα μπορούσαμε αν θέλαμε να κοιμηθούμε και να χαλαρώσουμε σταδιακά όλο μας το σώμα αδειάζοντας το νου από όλες τις σκέψεις που τον κάνουν να δονείται υψηλά τότε θα πετύχουμε να μπούμε σ’ αυτή τη κατάσταση που ονομάζεται επίπεδο «Άλφα». Την ευθυγράμμιση των δυο ημισφαιρίων. Η γέφυρα του κάστρου πέφτει για να περάσουμε. 

 
Ο φρουρός τώρα κοιμάται το πεδίο είναι ελεύθερο. Μπορούμε να οραματιστούμε ότι ποθούμε να νιώσουμε όμορφα και να κρατήσουμε την εικόνα όσο περισσότερο γίνεται στην οθόνη του μυαλού. Η πύλη των θαυμάτων θα την καλοδεχθεί όπως θα δεχόταν οτιδήποτε ακόμη κι αν είναι αρνητικό. Η πύλη δεν απορρίπτει τίποτε μόνο ο φρουρός μπορεί. Ερχόμαστε στο επίπεδο «Άλφα» για να ανοίξει η πύλη και εν συνεχεία χτίζουμε.

Προσοχή. Κατά την διάρκεια της ημέρας είναι πιθανόν να αντιληφθούμε ότι είμαστε αφηρημένοι και καμιά φορά έχουμε την αίσθηση ότι χαθήκαμε για λίγο στο χρόνο. Αυτή η ασυνείδητη χαλάρωση είναι επικίνδυνη γιατί χωρίς να το καταλάβουμε μπήκαμε στο επίπεδο «Άλφα» και λέω επικίνδυνο γιατί δεν προσέξαμε τι εικόνα στείλαμε στο εργαστήρι.

Συνεπώς πρέπει να είμαστε συνειδητοί κάθε στιγμή όπως την ώρα του οραματισμού πρέπει να ξέρουμε τι εικόνα θέλουμε να δώσουμε στο «τζίνι» έτσι και σ’ όλη τη διάρκεια της μέρας για να μη δώσουμε κατά λάθος κάτι ανεπιθύμητο.

Η σημερινή κοινωνία με το άγχος και το στρες δεν επιτρέπει την κατάσταση «Άλφα» να είναι εφικτή χωρίς διαλογισμό.

Αυτή εν ολίγοις είναι η διαδικασία που επιτρέπει να δώσουμε με σαφήνεια στο «Τζίνι’ την επιθυμία μας και μετά ο νόμος της έλξης θα αναλάβει να την υλοποιήσει στο φυσικό επίπεδο.

Αυτή η τεχνική είναι ένα συστατικό μιας μαγικής συνταγής. Ο νόμος της έλξης ένα άλλο. Η πίστη επίσης. Όλα αυτά πρέπει να χρησιμοποιηθούν σωστά και επιμελώς για να εμφανιστεί το επιθυμητό στη ζωή μας και να σταματήσουν τα ανεπιθύμητα.

Σμιξιώτης Κωνσταντίνος για τις Αιχμές και απόψεις.

Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/07/blog-post_99.html#ixzz3elhxGrOJ
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike

Ν. Καζαντζάκης: “Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές.

"Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου...

Κατά που θα κινήσεις;

Πώς θ΄ αντικρίσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; Όλη η γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία.

Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξη σου.

Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.

Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργείς την κοίτη όπου θα μπει και θα όδέψει ο ποταμός των απόγονων.

Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου.

Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει."


Ασκητική - Νίκος Καζαντζάκης

 www.o-klooun.com